Halfvol

Ik blijf eigenwijs volhouden: het glas is halfvol (en dus niet halfleeg). Maar ik ben blij dat het weekend is en dat ik een bijzonder chaotische en drukke week achter me kan laten. Net de uitslag van Vertaler Frans 1 binnen gekregen: een 7 voor Frans-Nederlands en een 3 voor Nederlands-Frans. De helft van het certificaat is dus binnen, maar de andere helft helaas niet (zou die in de onderste helft van dat glas zitten?). Dat wordt herkansen op 1 april (geen grapje) en de rest van mijn rooster omgooien. Eigenlijk vind ik dat niet zo erg, want dan bouw ik direct weer meer ruimte in om te schrijven. Dat is er tot mijn frustratie afgelopen week enorm bij ingeschoten. Daarom neem ik dit weekend alvast een voorschotje op mijn nieuwe privé-rooster met op zaterdag een SOL-bijeenkomst in Haarlem en een welverdiende schrijfdag op zondag. Zie je wel, het glas is echt halfvol!

Mooi

Hierboven een foto van enkele gebrandschilderde ramen van de kathedraal van Amiens. Deze grootste gotische kathedraal van Frankrijk in de hoofdstad van het departement Picardië staat hoog op mijn verlanglijst om eens in 'levende lijve' te gaan bekijken, want zo'n immens bouwwerk beleef je niet vanaf een fotootje (het bouwwerk staat zelfs op de beroemde erfgoedlijst van UNESCO). Mijn speciale belangstelling gaat uit naar de ramen, want zoals ik in eerdere blogberichten al eens schreef, valt daaruit af te leiden dat de kleur blauw in die tijd steeds belangrijker werd, terwijl in de vroege Middeleeuwen alleen rood, wit en zwart gezien werden als kleuren van prestige (met groen of geel maakte je geen indruk, laat staan met grijs of bruin). Blauw raakte 'in de mode' bij het hof en de adel en dat vond men in Amiens helemaal niet erg, want net als de Lauragais, was Picardië één van de regio's in Frankrijk waar volop wede werd geteeld. Het schijnt dat enkele rijke wedehandelaars flink hebben meebetaald aan de fabricage van deze ramen en dat als dank daarvoor ergens in het ontwerp hun familiewapens werden verstopt. Geen idee of dat echt waar is. Op de foto is dat in elk geval niet te zien, maar het is één van de redenen om in de aanstaande meivakantie de kathedraal in het echt te gaan bezoeken. Ik hou u op de hoogte.

Spirograph

Daar deed deze figuur me direct aan denken. Ik herinner me nog goed dat ik als klein meisje gek was op dit speelgoed. Uren kon ik ermee zoet zijn. Cirkel na cirkel vulde mijn tekenvel en ik was supertrots als het me lukte om zonder uit te schieten een figuur helemaal af te maken. Het was ook spannend om dat je vooraf niet precies wist hoe de figuur zou worden, want dat werd bepaald door het formaat van de ringen die je gebruikte (en die lagen natuurlijk altijd kris-kras door elkaar). Ik weet zeker dat als ik een doos Spirograph in huis zou hebben, ik het zo weer opnieuw zou proberen. Gewoon voor de lol.

Gruwelijke schoonheid

Elk uur gaan in de astronomische klok van het oude raadhuis in Praag twee kleine deurtjes open en komt Christus met zijn apostelen tevoorschijn. Het is alweer een paar jaar geleden dat ik in Praag was en dit wonder van Middeleeuwse techniek bewonderde, maar ik kwam de foto tegen op internet en was meteen weer getroffen door de aanblik. Aan de zijkant staan twee figuren met hun hoofd te schudden. Een draagt een beurs (hebzucht) en de ander kijkt naar zichzelf in een spiegel (ijdelheid). Aan de rechterkant staan een Turk met een tulband en een gierigaard. Dan luidt het skelet van de Dood de klok met zijn ene hand, terwijl hij met zijn andere een zandloper (vergankelijkheid) vasthoudt. Hij knikt, alsof je laatste uur geslagen heeft… en aan het einde van dit spannende tafereel kraait een gouden haan. Volgens de legende was dat het signaal om de trotse klokkenmaker de ogen uit te steken, zodat hij nooit meer een vergelijkbare klok kon maken. Inderdaad, een gruwelijke schoonheid dus.

Aartsvijand

Als je je verdiept in de geschiedenis van de kleur blauw, dan kom je soms verrassende dingen tegen. Europa maakte voor het eerst serieus kennis met indigo na de ontdekkingsreizen in de 15e eeuw. Aanvankelijk bestonden het exotische indigo en het europese wede vreedzaam naast elkaar, waarbij indigo kunstenaars van blauwe verf voorzag, terwijl wede zijn werk deed in het ateliers van de textielververs. Maar toen die laatsten ook indigo wilden gaan gebruiken, werd het menes. De kleuren werden elkaars aartsvijanden en in regio's waar veel geld werd verdiend met de handel in wede, kwam op het gebruik van indigo zelfs de doodstraf te staan! Blauw met een zwart randje, dus. Wordt vervolgd.

Update

Helaas blijft onze droomplek (zie mijn blogs uit augustus en september 2009) voorlopig een plek om van te dromen. We ontvingen van de Franse verkoper een mail dat het CU (Certificat d'Urbanisme) op de grond definitief niet wordt verlengd. En zonder CU geen bouwvergunning en dus ook geen eigen plekje op een berg in een mooi houten chalet; althans niet op díe berg. We zoeken 'geduldig' verder, maar jammer blijft het. Verder nog even een schrijfupdate. Ik ben met veel energie begonnen aan een nieuw hoofdstuk in mijn manuscript. Het verhaal van Sophie draait daarmee langzaam in een andere richting. Welke dat is, blijft voorlopig nog in nevelen gehuld. Dat komt later nog wel een keer aan bod. Oh ja, ik ben lichtelijk ontkreukt, maar nog niet gestreken.

Ontkreuken

Nou ja, een klein beetje dan. Sinds een week of wat zit mijn nek een beetje in de kreukels (zo voelt het in elk geval). Daarom heb ik vandaag toch maar eens een bezoekje aan de fysio gebracht. Die heeft er met haar volle gewicht op gehangen en dus voelt het nu een stuk beter, ahum. Natuurlijk oefeningen meegekregen en adviezen voor een goede houding achter de PC (niet ín je beeldscherm kruipen). Hopelijk lukt het om binnen korte tijd weer te ontkreuken, want dat zeurderige gevoel belemmert me wel een beetje bij het schrijven. Terwijl het net zo lekker ging. Nou ja, het jaar duurt nog lang en het is nog maar net begonnen.