Mijn schrijfblog

Driekwart

2012-02-05T23:39:00.004+01:00

He, he! Driekwart van de herschrijf zit er ongeveer op. Terwijl heel Nederland op de schaats stond heb ik het hele weekend geschreven. Daardoor was deel II van het verhaal vanavond klaar om naar de lector te gaan voor commentaar. Nog ongeveer 60 blz. te gaan, deel III: het laatste deel van het verhaal met daarin uiteraard de ontknoping. Nog even een week of 2 à 3 volhouden en dan lekker twee daagjes ontspannen in een hotelletje op Mont Saint-Michel (vanavond het winnende bod van maar liefst € 46 uitgebracht voor twee overnachtingen met ontbijt). Op naar de laatste loodjes van Duivelsblauw.

Dat is één

2012-01-26T21:36:00.002+01:00

Gisteren lag er bij thuiskomst een belangrijke envelop op me te wachten. Het logo van de SNEVT grijnsde me tegemoet. Zou het gelukt zijn? bedacht ik me, toen ik de brief in het bakje zag liggen. Mijn man kwam er alvast bij staan, toen ik de envelop haastig openscheurde. Mijn ogen scanden diagonaal de tekst. Waar staat het? Daar! Uitslag: een zes. Geslaagd! Op het randje, maar toch ... geslaagd! En wie weet hoe streng ze bij de SNEVT zijn, die weet ook dat je met een zes best wel blij mag zijn. En dat ben ik dus. Ik gil het rond op Facebook: 'ik heb een zes voor samenvatting Frans!' Nog twee certificaten te gaan (vertalen Frans-Nederlands en vertalen Nederlands-Frans). Geen idee wanneer ik weer twee maanden ga wachten op een envelop, maar ik hou jullie op de hoogte.

Blauwer dan blauw

2012-01-18T00:17:00.001+01:00

Ik zie tot mijn schrik dat 2012 al ruim twee weken oud is en ik nog niet eens een nieuwe blog heb geplaatst. Dat moet natuurlijk nu meteen gebeuren. Als ik probeer om de afgelopen weken in een paar woorden te vangen dan zijn dat: blauw, blauw en nog eens blauw. Ik ben heel erg druk bezig met de (hopelijk laatste) herschrijfronde van mijn Duivelsblauw. Het is intensief werk, want vrijwel elke aanpassing vraagt om doordenking van de eventuele gevolgen ervan twintig, dertig pagina's verderop. Ik scrol me het apezuur en als ik er te lang mee bezig bent, bekruipt me het gevoel dat er steeds minder van klopt en dat het allemaal niet goed (genoeg) is. Zucht. Wie durft te zeggen dat schrijven makkelijk is, heeft dit stadium nooit bereikt. Gelukkig is het een fase die voorbij gaat, maar toch.

Kerstbal 2011

2011-12-23T20:49:00.004+01:00

Het wordt een drukke eerste kerstdag dit jaar. Met veel familie over de vloer en hopelijk veel warmte en gezelligheid. Daarna kruip ik geheel voldaan voor de rest van de week achter mijn laptop zodat Duivelsblauw inderdaad in mei 2012 in de winkel ligt. Het schiet al lekker op. Daarom wens ik alle lezers van mijn blog alvast een heel gelukkig kerstfeest en een heel mooi 2012. Dat jullie wensen maar uit mogen komen. Enne, als je alvast een kerstcadeau voor volgend jaar wil bestellen, dan kan dat hier.

Duivelsblauw 1.2 en meer

2011-12-02T19:07:00.001+01:00

De eerste blog van december zit vol met goed nieuws. Om te beginnen kan ik vol trots de toekomstige kaft van Duivelsblauw laten zien. Toen ik de plaat voor de allereerste keer zag, was ik helemaal overdonderd en nog steeds word ik erg blij van deze bijzondere omslag, want hij past werkelijk perfect bij het verhaal van Sophie. Dan het tweede goede bericht: Duivelsblauw staat in de voorjaarsfolder van uitgeverij Mozaïek en ligt vanaf mei/juni 2012 in de winkel. Ik ben op dit moment druk bezig met het verwerken van de opmerkingen van alle proeflezers en het is fijn om te merken dat het verhaal daardoor echt aan kwaliteit en diepgang wint. Tot slot wil ik jullie laten delen in mijn enthousiasme voor het nieuwe boek van Adriaan van Dis: Stadsliefde. Net als De Wandelaar, een boek waarin hij de schoonheid, maar ook de rauwheid van de grote stad Parijs bijna tastbaar maakt. Van Dis was afgelopen woensdag te gast in de bibliotheek van mijn woonplaats en ik was erg onder de indruk van de soepele en humoristische wijze waarop hij het publiek meenam langs de belangrijke plekken in zijn schrijverschap. Ik hoop over een tijdje ook met zoveel flair mijn boek te kunnen presenteren. Nog even volhouden.

Stilte voor de storm?

2011-11-12T17:56:00.001+01:00

Op schrijfgebied is het nog even rustig. Na het afronden van de eerste complete versie van mijn manuscript kon ik mijn proeflezers en de uitgeverij verblijden met een tekst van meer dan 150.000 woorden. Ruim voldoende om lekker even een paar weken iets anders te doen dan schrijven. Ten minste dat dacht ik, want de mail was de deur nog niet uit of de uitgever vroeg mijn aandacht voor allerhande spannende zaken, zoals de omslag, de tekst in de voorjaarsbrochure, een auteursfoto. Maar nu zijn bijna alle reacties van proeflezers binnen. Gelukkig zonder uitzondering positief, maar ook met kritische noten en nootjes. Volgende week verwacht ik de reactie van de uitgever. En dan is het over met de rust en kan ik weer lekker aan de slag om het verhaal nog beter te maken. Nog een dagje stilte voor de storm om te zorgen dat Duivelsblauw in het voorjaar in de winkel komt te liggen.

Duivelsblauw 1.1

2011-10-18T20:39:00.001+02:00

Wat kan er in korte tijd soms veel gebeuren! Vanaf het moment dat de eerste complete versie van mijn manuscript klaar is, gebeurt er van alles omheen. Of ik even een pakkende tekst over het verhaal voor de aanbiedingsfolder kan schrijven (max. 200 woorden), mijn eigen personalia (30 woorden), drie steekwoorden over het verhaal en natuurlijk een auteursfoto (nee, niet die stijve foto van je werk). Of ik uit een gigantische website met stockfoto's eventjes 20 foto's wil selecteren die me aanspreken. Of ik nog vragen heb over het conceptcontract. Of ik .., euh ...wat gebeurt er allemaal? En ondertussen schieten de proeflezers mijn verhaal vrijwillig lek. Zal het nog goedkomen? Vast, maar spannend is het wel.

Duivelsblauw 1.0

2011-10-08T20:02:00.001+02:00

Mijn ei (Duivelsblauw 1.0) is vandaag gelegd! Ruim 300 A4 pagina's zijn per mail vertrokken naar een aantal proeflezers (en de uitgeverij) om er eens lekker op los te schieten, zodat het verhaal door schrappen en schaven nog beter kan worden. In de tussentijd kan ik alvast (samen met de uitgeverij) nadenken over de omslag, de tekst voor in de brochure en aanverwante zaken, want de kogel is (zo goed als) door de kerk: mijn boek gaat in het voorjaar uitkomen met als titel Duivelsblauw. Dat was ook de werktitel, dus ik hoef er niet aan te wennen, wel aan het idee dat het nu allemaal heel snel zal gaan.

Laatste loodjes

2011-09-16T22:24:00.006+02:00

Het wordt nu echt spannend. De kop en staart van mijn verhaal groeien steeds dichter naar elkaar toe. Het afhechten van alle draden en draadjes begint steeds leuker te worden, evenals het zoeken naar oplossingen voor de dingen die nog niet helemaal kloppen. Gelukkig heb ik nu een aantal dagen vrij en kan ik me tot en met aanstaande donderdag samen met nog ruim 10 andere schrijvers terugtrekken op het schrijverswalhalla Milonga in Noord-Frankrijk en me helemaal richten op deze laatste loodjes. En mocht dat onverhoopt toch nog niet genoeg zijn, dan heb ik nog precies een week om er wel een punt achter te zetten (voorlopig dan).

Spannend mengsel

2011-09-08T21:41:00.001+02:00

Jeetje, ik loop weer eens enorm achter met mijn blog. Tijdens de vakantie was de internetverbinding niet stabiel genoeg en vaak was het ook nog eens te warm om me er erg druk over te maken. Maar nu kan ik jullie weer helemaal bijpraten over de stand van zaken met mijn roman. Er is een hoop gebeurd. In de eerste plaats zijn er meer dan 20.000 woorden bijgekomen en begint dus nu echt het einde in zicht te komen. Ik denk nog zo'n 3 hoofdstukken, ca 25.000 woorden en dan zijn de kop en de staart voor het eerst met elkaar verbonden. Ik heb mezelf beloofd (of verplicht?) om voor het einde van de maand september voor elkaar te boksen. Gelukkig komt er nog een lang weekend Milonga aan, die luxe schrijfdagen komen nu meer dan ook als geroepen. In de vakantie heb ik trouwens ook nog een mailtje gehad van de uitgever dat ze zitten te popelen om de eerste complete versie van het manuscript te lezen, en dan... ja, dan hangt het er vanaf of het lukt om de herschrijf en redactie in een paar maanden te voltooien zodat het boek begin 2012 echt in de winkel kan komen te liggen. Ik heb vast al eens eerder laten vallen dat ik daar nog niet aan durf te denken (maar het stiekem toch soms doe).

100.000+

2011-08-01T20:57:00.000+02:00

Weer een belangrijke horde genomen: mijn manuscript telt nu officieel meer dan 100.000 woorden. Er zullen er zeker nog wel 40.000 bijkomen en het is net zo waarschijnlijk dat er in de herschrijf weer heel wat zullen sneuvelen, maar ik vind het toch een magisch moment als je in Word het getal naar 100.000 en nog wat ziet verspringen. Met de vakantie in het vooruitzicht hoop ik dat de rest net zo snel en voorspoedig gaat, maar vooral dat het verhaal natuurlijk goed en leesbaar blijft, want dat is uiteindelijk het allerbelangrijkste. De proeflezers kunnen zich gaan warm draaien.

7 smurf

2011-07-30T23:46:00.000+02:00

Gisteren werden mijn nichtjes alweer 7 jaar en dat vierden ze vandaag. Daarom had ik de afgelopen dagen al flink mijn hersens lopen kraken over een leuk verjaardagscadeau. En dat floepte gisteren tijdens het televisie kijken zomaar ineens naar binnen, toen de allernieuwste smurfenfilm (in 3D!) werd aangekondigd. Zodoende ga ik as. woensdag naar de film en mijn nichtjes mogen mee, en vooruit, hun mamma ook :-)

Heilig vuur

2011-07-23T00:00:00.000+02:00

Soms is het gewoon eng om te merken dat in mijn hoofd het vuurtje onder mijn verhaal weer wordt opgestookt. Het is zo raar dat het schrijven af en toe soms met, maar soms ook zonder duidelijk aanwijsbare oorzaak, ineens veel lekkerder gaat. Dat de zinnen uit het toetsenbord zo op het beeldscherm vliegen, zonder urenlang getwijfel over een of ander zeer (on)belangrijk voegwoord. Het heilig vuurtje, zo noem ik dat maar, is me duidelijk met een bezoekje komen vereren en dat is natuurlijk wel een plaatsje in mijn blog waard. Mag ik uw hartelijk applaus voor mijn 'heilig vuurtje'? Want met de eindsprint in zicht kan ik dat vuurtje heel goed gebruiken!

Vleugels

2011-07-13T21:28:00.000+02:00

Sommige dingen geven je vleugels. Zoals een positieve reactie van de uitgever op de laatste versie van mijn manuscript. Maar met gelukkig ook de nodige aandachtspunten om bepaalde scenes nog nét even beter te maken. Dat was precies het zetje dat ik weer nodig had om lekker verder te schrijven. Op naar het laatste deel van het verhaal en natuurlijk de ontknoping. Spannend.

spierpijn

2011-07-03T21:39:00.000+02:00

Afgelopen donderdag en vrijdag zat ik met een aantal collega's in Durbuy in de Belgische Ardennen. Naar eigen zeggen het kleinste stadje ter wereld. En eerlijk is eerlijk, het plaatsje aan de Ourthe zag er leuk en schilderachtig uit en het eten in het hotel was ook prima. De tweedaagse was helaas geen vakantietripje maar bedoeld om na te denken over een nieuwe koers van ons team. Dus werden er op donderdag allerlei strategieën bedacht en presentaties gegeven. Normaal gesproken best iets waar ik me op kan storten, maar op de een of andere manier kwam ik nu niet echt in de stemming. Misschien ook wel omdat ik wist dat mijn ouders dit plaatsje nog samen hadden willen bezoeken. Gelukkig was er vrijdag wel gelegenheid om de omgeving te bekijken, namelijk vanuit een kajak en vanaf de mountainbike. Het weekend stond eigenlijk gereserveerd om de spieren weer tot rust te laten komen (maar ja, als er boekenmarkt is dan komt daar niet veel van terecht).

Uitzicht

2011-06-26T21:46:00.000+02:00

Dit is de plek waar ik mijn zonnige zondagmiddag heb doorgebracht. Tikkend achter mijn laptopje op het terras van Hotel Bellevue (gelukkig prachtig gerestaureerd) in Dordrecht, met uitzicht op het drierivierenpunt. Tussen dagjesmensen en terraszitters heb ik heerlijk in het zonnetje zitten tikken aan mijn manuscript zodat ik vanavond (hopelijk) de grens van 90.000 woorden kan passeren. Hoog tijd om weer een nieuwe versie naar de uitgever te sturen. Dus hup, schrijven!

Geen vaderdag

2011-06-19T23:57:00.000+02:00

Nooit meer nadenken over een kleinigheidje voor je vaderdag, maar wat had ik graag voor je op zoek gegaan. Ik mis je.

Zandbak voor gevorderden

2011-06-07T23:45:00.000+02:00

Ik ben vandaag in de zandbak geweest. Nee, geen gewone zandbak in de speeltuin of kinderboerderij, maar een zandbak voor gevorderden: de Tweede Maasvlakte. Samen met een groep collega's kreeg ik in het bezoekerscentrum Futureland uitleg over het project en de vorderingen sinds de start van de aanleg ergens eind 2008 en natuurlijk een rondleiding per 'treintje'. Ik laat die uitleg hier maar even achterwege, de foto's hierboven spreken boekdelen (bron: Havenbedrijf Rotterdam N.V., Projectorganisatie Maasvlakte 2 - van boven naar beneden: januari 2009, 2010 en 2011). Het was echt heel leuk en leerzaam. Maar ik heb wel ontdekt dat je voor het beschrijven van zo'n project uit een bijzonder vaatje moet tappen: die van de bijvoeglijke naamwoorden. Normaal gesproken ben ik daar zuinig mee, maar daar kom je hier niet mee weg. Het was dus mega-indrukwekkend. Enorme zandvlaktes die werden afgewisseld door rimpelende dieptes, die door sleephopperzuigers nog dieper werden gezogen. Tientallen windturbines, kilometers lange kademuren van gewapend beton en dito zandpersleidingen en dat allemaal tegen de achtergrond van die op zichzelf al gigantische opslagterreinen en havenkranen van Maasvlakte 1. Echt een aanrader. Voor wie meer wil weten: www.maasvlakte2.com.

Draad oppakken

2011-05-27T22:00:00.001+02:00

Nee, maak je geen zorgen, het gaat niet over breien, maar over een belangrijke levenskunst: de kunst van 'het de draad weer oppakken'. Na het zeer onverwachte overlijden van mijn vader (op 18 mei jl.) stortte mijn wereldje in. Zoveel plannen die noodgedwongen een andere wending krijgen, zoveel woorden die nooit meer gezegd zullen worden. Het idee dat hij er niet meer is, is nog nauwelijks te bevatten, ook voor mijn moeder en zus. Met mijn blik gericht op zijn foto, dwalen m'n gedachten af naar nergens, terwijl mijn traanklieren overuren draaien. Toch dwingen alledaagse dingen als werk, eten en wandelen met de hond me elke keer terug naar de werkelijkheid. Ik weet dat dat de enige manier is om de draad van mijn leven weer op te pakken; nu alleen nog het beginnetje vinden...

Bekoorlijke koorboeken

2011-05-17T20:46:00.000+02:00

Ik schreef er al eerder over in mijn blog: de Leidse Koorboeken. Vorige week ben ik op uitnodiging van uitgeverij Boekencentrum bij de presentatie van het boek over de Leidse Koorboeken (en de dvd met 'the making of') geweest. Samen met mijn moeder een middagje Pieterskerk, wie wil dat nu niet? Het was in elk geval een hele sfeervolle bijeenkomst, die natuurlijk ook weer werd opgeluisterd door het Egidiuskwartet, die in de aanloop naar de concertreeks van dit jaar hun stembanden mochten opwarmen. Tijdens de terugrit in de auto direct keihard de cd opgezet. Mooi!!! Wat ook mooi is, is dat het 'schooljaar' achter de rug is. Tentamens ingeleverd en nu maar duimen dat ik na de zomer in het 3e jaar mag beginnen (en dat ik voor die tijd weer een heel eind verder ben met mijn manuscript). Maar dat laatste weet ik bijna wel zeker. Het schiet lekker op.

Notre Dame d'Amiens

2011-05-09T23:17:00.000+02:00

Ik geef het niet graag toe, maar ik loop een beetje achter met mijn blog. De reden is echter wel een leuke, we zijn er lekker even ruim een weekje tussenuit geweest naar Frankrijk. Nu eens niet linea recta naar onze caravan in de Lot-et-Garonne, maar via een tussenstop en overnachting in Amiens en in Limoges. In Amiens wilde ik dolgraag de Notre Dame d'Amiens bekijken, de grootste gotische kathedraal van Frankrijk. Ook in de streek rond Amiens werd vroeger pastel geteeld en volgens de overlevering is de kathedraal zo'n beetje gebouwd op kosten van het pastelhandelarengilde. Of het waar is, weet ik niet, maar het gebouw was het bezoek absoluut waard. Alleen laat de omvang en grandeur van zo'n immens bouwwerk zich niet zo makkelijk vangen met een simpele digitale camera, vandaar dat ik hierboven maar een detail van één van de gebrandschilderde ramen toon. Blauw voert de boventoon. Ook hier zal de regel: 'wiens brood men eet, diens mond men spreekt', wel zijn toegepast. Amiens was een goede start van wat verder een heerlijk schrijfweek is geworden. Daarover later meer.

Terrasje pakken

2011-04-25T17:04:00.000+02:00

Net terug van een lekker middagje op het terras van café De Krom in Oud-Alblas. Ja, wie heeft daar nu geen zin in met dit heerlijke weer? Ik vond dat ik het ook wel verdiend had. De afgelopen dagen heb ik lekker zitten schrijven en ruim 2.000 woorden aan mijn manuscript toegevoegd. Een lekkere opsteker en dan moet de meivakantie (as. woensdag) moet nog gaan beginnen! Maar een beetje opschieten kan ook geen kwaad want de tijd begint te dringen. Nog voor de zomer wil ik de eerste complete versie af hebben. Dus niet te lang blijven plakken en vanavond lekker doorschrijven.

Vivre Alderliefste

2011-04-17T09:38:00.000+02:00

Het was bedoeld als verrassing voor mijn mannetje: een avondje uit, maar het is natuurlijk wel zo leuk als je er dan zelf ook van kunt genieten. Deze elementen kwamen allemaal samen in de voorstelling Trois van het trio Alderliefste, gisteravond in het pittoreske Haastrecht. Lekkere vrolijke, vooral Franstalige, muziek met een mooie afwisseling tussen gevoelige chansons en nummers met meer power. Alderliefste slaagde er zelfs in om de chique Haastrechtenaren aan het dansen te krijgen en dat was, alleen al vanwege de krappe ruimte tussen de stoeltjes, een wonder. Al met al een heel geslaagde avond met als gevoelige topper aan het einde natuurlijk het mooie nummer Vivre uit hun samenwerking met wijlen Ramses Shaffy. Het smaakte naar meer en ik ben heel benieuwd waar ik de volgende keer terechtkom.

Familieboom

2011-04-14T23:49:00.000+02:00

Het is niet voor het eerst dat ik over deze boom schrijf, maar dat is wel een hele tijd geleden. Ik heb het over onze familieboom. Een jaar geleden werd hij onder feestelijke begeleiding van een flink aantal familieleden op die ene speciale plek gezet. En daarna hebben deskundigen hem zelfs nog voorzien van twee stevige steunpilaren om te zorgen dat zijn jonge wortelgestel goed kan uitgroeien: het fundament van een toekomstige monumentale eikenboom. Afgelopen weekend ben ik met mijn moeder en zus gaan kijken hoe hij erbij stond. Hierboven het resultaat. Toegegeven: van ontluikend blad was nog weinig te merken, laat staan van een allereerste mini-eikel, maar toch is 'ie het eerste jaar goed doorgekomen. Je kon zijn levenslust gewoon voelen en ik had ook eigenlijk niets anders verwacht. Onkruid vergaat niet, en een eikenboom evenmin, zeker deze niet.

Hokjes

2011-04-02T18:34:00.000+02:00

Vandaag het boek De Wandelaar van Adriaan van Dis uitgelezen. Een mooi boek dat je met andere ogen naar de stad Parijs laat kijken; je laat zien hoe die stad eruit ziet vanuit het perspectief van de armen en vluchtelingen, de enorme kloof tussen rijk en arm en de westerse gewoonte om alles en iedereen in een hokje te stoppen. Aan deze eiken apothekerskast te zien, zijn we daar al lang geleden mee begonnen. De foto is genomen in het museum van Medische Geschiedenis in Toulouse. Grappig detail is dat de kast min of meer ook een rol vervult in mijn boek, maar dan omgebouwd tot magazijnkast voor het bewaren van monsters. Voor het ombouwen van die kast had ik geen timmerman nodig. Hopelijk komen we ook nog eens van die hokjesgeest af.

Voorjaarskriebels

2011-03-27T13:01:00.000+02:00

Ik heb de voorjaarskriebels en daardoor wil ik alles tegelijk. Ik wil én de auto schoonmaken én de tuin opruimen én het hele huis opfrissen, natuurlijk ook een hele dag schrijven aan mijn boek, mijn oefeningen voor Frans maken én ook nog eens lekker van het zonnetje genieten. Waardoor ik eigenlijk helemaal nergens van geniet en mezelf al kriebelend in de weg zit. Grrrr.

Literaire poffertjes

2011-03-05T23:33:00.000+01:00

Ik heb ze vandaag voor het eerst geproefd en ze waren heerlijk: literaire poffertjes. Ze smaken als een combinatie tussen een bezoekje aan het Letterkundig museum (en het Kinderboekenmuseum) met een tiental medeschrijfsters uit alle delen van het land, een korte wandeling tussen de Koninklijke bibliotheek, het Haagse Centraal Station en het aangrenzende Malieveld en een royale portie poffertjes met veel boter en poedersuiker in het gelijknamige poffertjespaviljoen. Heel leuk om een aantal schrijfvriendinnen in levende lijve te ontmoeten en te horen hoe zij bezig zijn met hun vak en/of hobby. Kortom, een geslaagde dag.

Lang weekend

2011-02-24T19:01:00.000+01:00

He he, morgen gaan we er even een paar daagjes tussenuit. Met de hele bups, kinderen plus aanhang en kleinkinderen, tuffen we in een paar auto's naar de Belgische Ardennen naar een klein plaatsje in de buurt van Malmédy. Even lekker bijkletsen met iedereen en heerlijk relaxen in de sauna. Ik heb er zin in! Daarna in maart weer lekker verder schrijven.

Kloosterleven

2011-02-20T17:37:00.000+01:00

Ik heb me afgelopen dagen verder verdiept in het kloosterleven. Mijn hoofdpersonage brengt namelijk een flinke tijd door in een klooster en dat moet natuurlijk wel op een geloofwaardige manier beschreven worden. Gelukkig wemelt het in de omgeving van de Montaignes Noires van de kloosters en abdijen en sommigen zijn zelfs heel mooi gerestaureerd. Hierboven een deel van de abdij van Sorèze, waar in de afgelopen eeuwen niet alleen kloosterlingen, maar ook militairen en studenten gebruik van hebben gemaakt en dat nu een luxe hotelcomplex geworden is. Klik hier voor meer info.

Montagnes noires

2011-02-11T23:35:00.000+01:00

Er staat een lekker schrijfweekend voor de deur en dat is maar goed ook, want er 'moet' nog een hoop gebeuren. Mijn hoofdpersonage is onderweg naar de Montagnes Noires. Om wat extra inspiratie op te doen, hoef ik enkel maar die twee woorden in te tikken, en floep...daar staan ze al op mijn beeldscherm: de Zwarte Bergen. Er is niet veel fantasie voor nodig om je voor te stellen dat het leven hier een paar eeuwen geleden zwaar geweest moet zijn. Volgens Wikipedia dankt het gebergte zijn naam aan de donkere bossen aan de noordkant en de zeer dichte bewolking die vaak boven de hoogste pieken blijft hangen en dus voor veel schaduw zorgt. Vanwege de botsing van verschillende luchtstromingen komt dat schijnbaar vaak voor.

Dode mus

2011-02-05T21:06:00.000+01:00

Onlangs kreeg ik eindelijk - na heeel lang aandringen - de beschikking over een auto van de zaak. Ik zal jullie niet lastig vallen met tientallen opties en knopjes die erop zitten, want ik moet de gebruiksaanwijzing zelf ook nog lezen. Deze luxe riep ook de vraag op: wat doe ik met mijn eigen vertrouwde blikje? Verkopen? Daar viel niet veel van te verwachten, maar ik vond haar aan de andere kant ook te goed voor de sloop. Ze ging jaar in, jaar uit probleemloos door de keuring en aan die slippende koppeling was ik inmiddels wel gewend. Ik besloot haar weg te geven aan mijn stiefdochter en haar vriend, als een soort tweede (eigenlijk derde) leven. Natuurlijk heb ik vooraf en tijdens de proefrit bij aflevering al haar kritische eigenschappen benoemd (en wat eraan gedaan kan worden), maar kennelijk vond mijn blikje die verhuizing toch niet zo'n goed idee, want vanmiddag bij de eerste de beste rit strandde ze met pech op de vluchtstrook langs de snelweg (en het jonge stel met kleinkind achter de vangrail). Ik voel me nu zo lullig. Iemand blij gemaakt met een dode mus.

Oogst 2011

2011-01-29T21:15:00.001+01:00

Het was vandaag weer boekenmarkt in Ahoy. Iets waar ik me al de hele week op had zitten verheugen. Ik was vroeg, maar zeker niet de enige. Na verloop van tijd werd het flink druk tussen de rijen uitgestalde boeken en kreeg ik een stijve nek van het lezen van de rugtitels. Hoog tijd om weer te vertrekken. De oogst van vandaag staat hierboven te pronken. De boeken vechten bijna om als eerste te mogen worden gelezen. Ik denk dat De wandelaar van Adriaan van Dis vanavond gaat winnen. Maar morgen ga ik weer verder met mijn eigen verhaal.

Leidse koorboeken

2011-01-18T21:51:00.001+01:00

Ik heb wat moois ontdekt. As. donderdag wordt de glossy van Antoine Bodar gepresenteerd in de Catherijnekathedraal in Utrecht. Mijn uitgever heeft me gevraagd om ook te komen en toen ik het programma doorlas, ontdekte ik dus wat moois. Tijdens de presentatie as. donderdag verzorgt ook het Egidius Kwartet een optreden; ze zingen dan uit enkele muziekstukken uit de zes Leidse Koorboeken. Deze zes enorme boeken (60 x 4m cm en 15,5 kilo per boek) werden in de 16e eeuw samengesteld door het getijdencollege van de Leidse Pieterskerk. Ze vormen nu Europa's grootst bij elkaar horende, voor één kerk geschreven, verzameling religieuze, polyfone (meerstemmige) muziek. Het Egidius Kwartet zet zich ervoor in dit verborgen topstuk uit de Nederlandse archieven in ere te herstellen en bij een breed publiek bekend te maken, en omdat ik het zo mooi vind, help ik ze maar een handje. Kijk voor meer informatie over de Leidse koorboeken op www.leidsekoorboeken.nl. Je kunt daar ook een track van de eerste CD, die inmiddels is verschenen, beluisteren.

Positief nieuws

2011-01-14T20:38:00.000+01:00

Het jaar 2011 had echt niet beter kunnen beginnen! Gisteren had ik weer een overleg met de uitgever over de vorderingen in mijn verhaal. Het werd een lekker positief gesprek met haar en de lector en toen kwam er zomaar ineens - tussen neus en lippen door - groot nieuws naar voren: ze willen mijn boek gaan uitgeven en ze heeft het daarom op de lijst voor 2012 gezet! Natuurlijk onder het voorbehoud dat ik ook de tweede helft netjes op tijd inlever, maar dat lijkt me logisch. Hoewel er nog heel wat woorden uit mijn pen moeten vloeien, was en ben ik echt super superblij! Ik liep gisteravond en vanochtend helemaal te glimmen en ben direct achter de laptop gaan zitten tikken. Wordt vervolgd.

Nieuw jaar - nieuw hulpje

2011-01-08T15:49:00.001+01:00

Het nieuwe jaar is alweer een week oud. Een drukke week achter de rug en nu ben ik weer lekker aan het schrijven geslagen. Volgende week heb ik de volgende afspraak met de uitgeverij en ik wil zoveel mogelijk het tempo erin houden. Dit jaar moet het boek af (ik leg later nog wel eens uit waarom). Daarom ben ik extra blij met één van mijn kerstcadeautjes: een digitale voicerecorder. Zo kan ik (bijvoorbeeld al stilstaand in de file) hardop nadenken over de verhaallijnen in mijn boek en het dan 's avonds verder uitwerken (of weggooien). Het was me al zo vaak overkomen dat ik 's morgens in de auto een goed idee had, maar dat idee me 's avonds niet meer precies kon herinneren. Dat gaat me nu niet meer gebeuren.

Mistig uiteinde

2010-12-31T17:44:00.000+01:00

Het is mistig vanavond. Zonde van al dat dure vuurwerk dat nauwelijks te zien zal zijn. Gelukkig zijn het niet mijn centen die in rookwolken opgaan. Toch vind ik mist wel symbolisch voor het einde van een jaar. Als je dichtbij om je heen kijkt dan is dichtbij nog alles (redelijk) scherp te zien, maar op wat grotere afstand is alles wazig; net alsof je naar het nieuwe jaar kijkt. De contouren zijn te zien (denk je), maar de details ontbreken nog. Of je levenspad vanaf morgen naar links of naar rechts afbuigt: het is nu allemaal nog in nevelen gehuld, maar ik hoop voor iedereen dat de mist dit jaar snel optrekt en dat het dan alsnog een superfijn en kleurrijk 2011 mag worden!

Hoofdpijn

2010-12-27T17:50:00.001+01:00

Die bacillen hebben gewoon liggen wachten op een gunstig moment om toe te slaan. Werk achter de rug, alle inkopen gedaan, een rustige Eerste Kerstdag; nergens last van (op een beetje spierpijn na), op Tweede Kerstdag een gezellige brunch met de kinderen, cadeautjes onder de boom en de onvermijdelijke dobbelsteen op tafel, daarna nog even een paar uurtjes op de bowlingbaan, en toen... toen gingen ze in de aanval. Zodat ik met koorts, een bonkend hoofd en wat pillen naar bed ben gegaan. Vanmiddag ging het al ietsje beter (vooral dankzij de ibuprofen), maar ik voel de bacillen nog gniffelend door mijn bloedbaan roetsjen. Die ben ik helaas nog niet kwijt.

Kleurtype

2010-12-23T23:16:00.000+01:00

Ik had er werkelijk nooit eerder over nagedacht, welk kleurtype ik zou zijn? Ik weet niet eens meer hoe ik op het idee werd gebracht om dat eens uit te zoeken, maar na enig gestruin op internet ben ik erachter: ik ben een wintertype. Niet omdat het nu eind december is en er meer dan een decimeter sneeuw in de tuin ligt, maar omdat mijn haar-, huid- en oogkleur het beste aansluit bij die categorie. Geen idee wie het verzonnen heeft, maar het zal wel. Ben ik nu een gelukkiger mens? Nee, dat niet, maar ik weet nu wel waar mijn voorkeur voor donkere kleding vandaan komt en waarom ik altijd al zo'n hekel had aan geel.

Hendrik IV

2010-12-16T23:38:00.003+01:00

Vandaag gezien op TV en op internet: onderzoekers hebben een gebalsemd hoofd kunnen identificeren als dat van de Franse Koning Henri (oftewel Hendrik) IV. Deze werd kort na de Franse revolutie, in 1783 meegenomen door revolutionairen tijdens een actie tegen een aantal vorstelijke graven in de kathedraal van Saint Denis. De herkenningspunten waren zo duidelijk dat ook zonder DNA profiel, aangetoond kon worden dat het hoofd inderdaad van de voormalige Franse koning was. Om uw geheugen even op te frissen: Hendrik IV regeerde over Frankrijk tussen 1589-1610, de periode van de grote godsdienstoorlogen tussen de protestanten en de katholieken en daar leverde de koning een aardige bijdrage door maar liefst 3 keer in het openbaar van geloof te wisselen (waarmee hij bepaald geen vrienden maakte). Desondanks wordt hij tegenwoordig als één van de beste koningen van Frankrijk beschouwd en misschien wel (mede daarom) krijgt zijn hoofd over een tijdje een nette herbegrafenis is de kathedraal van Saint-Denis. Kan ie eindelijk zijn hoofd te ruste leggen. Ik niet trouwens, want ik ga dit weekend weer lekker verder met mijn manuscript. Wat mij betreft sneeuwen we helemaal in!

Sneeuw

2010-12-04T23:39:00.000+01:00

Nog even en dit jaar eindigt net zoals het begonnen is: met sneeuw. Daar zijn mooie plaatjes van te schieten, maar ik had natuurlijk vandaag geen fototoestel bij me. Daarom maar deze 'geleende' foto van een sneeuwkristal. Omdat dit beeld voor mij symbool staat voor de geheimzinnige schoonheid van de natuur. Dat zoiets gewoons als een sneeuwvlok van dichtbij zo volmaakt mooi kan zijn. Dan kan het toch bijna niet anders of er moet iets of iemand zijn die dat van bovenaf allemaal regisseert. Laat het maar lekker sneeuwen, dan kan ik lekker doorschrijven.

Klokkentoren

2010-11-27T23:02:00.000+01:00

Schrijven blijft een fascinerende bezigheid. Schreef ik eerder al eens over de 'spontane' verandering in weersomstandigheden waarmee mijn personages te maken krijgen als in het hier en nu in Nederland een weeralarm wordt afgegeven, ze bevinden zich af en toe ook op plekken waar in de geschiedenis van de stad ware catastrofen hebben plaatsgevonden. Gelukkig heb ik de vrijheid om de feiten een beetje naar mijn hand te zetten als dat voor het verhaal noodzakelijk is, maar bij voorkeur verander ik er zo min mogelijk aan. Zo ook in het verhaal over de klokkentoren van het Augustijnerklooster. Op een dag (of eigenlijk een nacht) slaat de bliksem in de toren en vallen de brandende resten naar beneden op de krottenwijk eromheen. Deze vreselijke gebeurtenis, die zelfs nog te herkennen is in de vorm van de toren anno 2010, speelt een belangrijke rol in de plot van mijn verhaal. De werkelijkheid is soms al gruwelijk genoeg.

Letters

2010-11-21T18:34:00.000+01:00

Alweer een week voorbij. De tijd vliegt bijna letterlijk om mijn oren, en daardoor kom ik vaak niet toe aan alle dingen die ik had willen doen (kiezen is niet een van mijn sterkste kanten, dat zei ik al eerder). Dit weekend veel tijd besteed aan vertalen (huiswerk af), breien (achterpand nieuw vest af), rondhangen op mijn favoriete forum (ook wel sol-len genoemd) en nog wat werk-werk weggewerkt. En dan blijft er nog maar één avondje over om te schrijven (ik durf de Nanowrimo-tussenstand hier niet eens neer te zetten). Die 50.000 woorden haal ik echt noooooit van zijn leven; ik mag al blij zijn als het er 15.000 worden. En dat terwijl ik volgende maand weer een afspraak heb met de uitgever. Help, ik denk dat ik maar een paar chocoladeletters meeneem, dan zijn we in elk geval een paar letters opgeschoten. Tot de volgende keer.

Le passage du Gois

2010-11-13T21:12:00.001+01:00

Het leuke van vertalen is dat je zoveel verschillende soorten teksten onder je neus krijgt. De ene keer gaat de vertaalopdracht over de nieuwe dependance van het beroemde Centre Pompidou uit Parijs, in Metz, de week erop over het Franse onderwijssysteem en een keer daarna over een bezienswaardigheid langs de Atlantische kust in de Vendée: de passage du Gois, oftewel de oversteek van Gois. Een strekdam van 4,5 km lengte die het eiland Nourmoutier verbindt met het vasteland van Frankrijk en die twee keer per dag bij hoogwater volledig onder water komt te staan. Even googelen et voilà. Via bovenstaande foto krijg je een aardig beeld van deze bijzondere plek (en zonder risico op natte voeten). Ik schrijf/vertaal en werk lekker verder. Oja, de Nanowrimotussenstand is ruim 8.000 woorden!

Uitroepteken

2010-11-06T13:32:00.000+01:00

Heel af en toe heb ik van die momenten dat ik weet wat ik wil (of niet wil), of in elk geval denk te weten wat ik wil (ja, ik blijf een twijfelkont). Maar deze week heb ik een knoop doorgehakt over mijn werk; ik wil een andere richting op. Gelukkig werk ik bij een bedrijf waar daarvoor mogelijkheden zijn en dat betekent dat ik per 1 januari overstap naar een andere afdeling! Een nieuwe uitdaging. Niet helemaal nieuw omdat ik nu al veel met ze samenwerk, maar toch spannend genoeg om naar uit te kijken, want die afdeling wordt op 1 januari officieel gelanceerd en dat ga ik dus vanaf het begin meemaken. Heel leuk allemaal. Maar dat is allemaal voor later zorg. Nu moet ik lekker verder werken aan mijn manuscript. 6 dagen Nanowrimo hebben me iets meer dan 3000 woorden opgeleverd. Natuurlijk veel te weinig om de deadline van 50000 woorden te halen, maar het zijn er toch maar 'wel' 3000 en dat is meer dan mijn gemiddelde. Maar het weekend is nog niet voorbij en het is lekker schrijfweer. Ik ga daarom vrolijk verder.

Nanowrimo 2010

2010-10-31T09:34:00.000+01:00

Voor de niet-schrijvers onder ons: Nanowrimo staat dus voor National Novel Writing Month. Een uit Amerika overgewaaide - maar ook onder schrijvers in Nederland zeer populaire - campagne om in één maand (30 dagen) een boek te schrijven van minimaal 50.000 woorden. En ik heb besloten om mee te gaan doen. Geen idee of het me gaat lukken om dat magische aantal woorden (dat zijn er dus 1.666 per DAG) te halen, maar ik ga het gewoon proberen, als middel om uit de redigeerstand te komen, anders blijf ik maar komma's en woordjes verschuiven in mijn huidige manuscript en daar kom ik geen steek verder. Het is me een poging waard om te zien wat er gebeurt als het gaat om produceren. Herschrijven kan altijd nog (en zal ook zeker nodig zijn). Dus als jullie de komende tijd blogs geproduceerd zien worden op onmogelijke tijden: it's Nanowrimo-time!

Vol aan tafel

2010-10-22T13:16:00.000+02:00

Het leven van een koopman in de 16e eeuw mag dan vast niet makkelijk geweest zijn, zo zonder alle moderne communicatiemiddelen en de bijstand (als uiterste vangnet), maar vlak het leven van zijn echtgenote ook niet uit. Haar leven bestond er in de eerste plaats uit om het haar man op alle fronten te ondersteunen (dat hoeft niet moeilijk te zijn, maar als je weet dat in die tijd en sociale klasse vooral verstandshuwelijken werden gesloten, dan wordt het toch al een stuk moeilijker). En in de tweede plaats natuurlijk het produceren van zoveel mogelijk nageslacht. Zoals ook duidelijk te zien op dit schilderij van de Middelburgse (en Antwerpse) koopman Pierre de Moucheron uit de 16e eeuw, die hier staat afgebeeld met zijn echtgenote, achttien kinderen, schoonzoon en eerste kleinkind. Het is vol aan tafel en hij zal vast niet lang daarna een grotere tafel hebben moeten aanschaffen om iedereen een plek te geven, maar dat zijn vrouw dit overleefd heeft, vind ik al een wonder.

Autoroute du Pastel

2010-10-15T23:31:00.003+02:00

De Académie des Arts et des Sciences du Pastel is een lobby gestart met als doel de Franse snelweg (A68) tussen Toulouse en Albi omgedoopt te krijgen tot de Autoroute du Pastel. Daarmee zou deze snelweg terecht komen in goed, en voor menige Nederlander bekend, gezelschap zoals de Autoroute du Nord (tussen Parijs en Lille), de Autoroute des Deux Mers (tussen Bordeaux en Narbonne), de Autoroute de Normandie (tussen Parijs en Caen) en de overbekende Autoroute du Soleil tussen Parijs en Marseille. Een illuster gezelschap van honderden asfaltkilometers, waartussen de A68 zeker niet zou misstaan. Maar ook in Frankrijk malen de ambtelijke molens langzaam en succes is niet verzekerd. En daarom heb ik me voorgenomen om ooit, wanneer mijn boek van de drukpers gaat rollen, alle Nederlanders op te roepen om de Autoroute du Pastel te volgen. Om eerst Toulouse te bezoeken en daarna dwars door de golvende heuvels van de Lauragais (dat niet voor niets 'het land van Cocagne' wordt genoemd) naar Albi te rijden en die schitterende streek ertussenin te ontdekken. Dan komt die naam vanzelf op de bordjes, ik weet het zeker.

Blue-sy

2010-10-09T20:56:00.000+02:00

Het was een uitzonderlijk mooie dag vandaag. Lekker een stuk met de hond gelopen en op een terrasje gezeten. Thuisgekomen bleek er post uit Frankrijk te zijn en zo kwam ik erachter dat enkele maanden geleden Henri Lambert, de drijvende kracht achter de Académie des Arts et des Sciences du Pastel, was overleden aan de gevolgen van een hartaanval. Ik kende hem nauwelijks, maar bij de Académie du Pastel zal men zijn tomeloze inzet node missen. De altijd in het blauw geklede Lambert stond eind jaren 90 aan de basis van de heruitvinding van de pastel toen hij uit Brussel vertrok en samen met zijn vrouw Denise in Lectoure een oude ververij kocht. Daar begon hij met de herintroductie van de pastelteelt in Frankrijk en zijn continue zoektocht naar moderne productie- en gebruiksmogelijkheden voor pastel onder het devies: "De toutes les alchimies, j'oeuvre pour la plus belle, l'alchemie du pastel." Zijn dood gaf me op deze verder zo mooie nazomerdag toch een beetje bluesy gevoel.

Tempvs Fvgit

2010-10-01T22:48:00.001+02:00

Jongens, het is alweer 1 oktober vandaag. Tempus fugit, wat vliegt de tijd! Het laatste kwartaal van 2010 is aangebroken en ik wil zó graag nog dit jaar de eerste ruwe versie van mijn manuscript op papier hebben staan. Dat is het doel heb ik mezelf opgelegd en ik zal het gaan halen ook, tenminste als die verduvelde angsthaas niet met me op de loop gaat. Dus kom op, Zjaan! Schrijven.

Alter ego

2010-09-25T20:36:00.001+02:00

Afgelopen donderdag had ik weer een overleg gehad met de uitgever. Zo superfijn om af en toe even met profs te kunnen sparren over de personages en de verhaallijn. Zij kijken met een nieuwe bril (en een frisse blik). Mede naar aanleiding daarvan heb ik nu definitief een knoop doorgehakt over het perspectief van Jacques in mijn manuscript. Hij blijft een rol in het verhaal houden, maar misschien gaat hij over een tijdje ook wel een eigen leven leiden. Maar dat is van later zorg, nu eerst de nieuwe versie van het verhaal weer op de rails zetten en dan lekker doorschrijven.

Gepofte kastanjes

2010-09-19T11:05:00.004+02:00

Afgelopen week wilde ik de grens van 60.000 woorden passeren en tot mijn eigen verbazing moet ik zeggen dat dat gelukt is. Ik heb een scene uit het middenstuk veel beter aangekleed en een scene in een ander hoofdstuk aangepast en uitgebreid met een stuk uit een oudere versie van mijn manuscript. In dat stuk komt één van de hoofdpersonages langs een kraampje met gepofte kastanjes. Daarom leek dit plaatje heel toepasselijk, zeker als je naar buiten kijkt in deze tijd van het jaar. Wel jammer dat er bij ons zo weinig tamme kastanjes te vinden zijn, want ze zijn erg lekker.

Epiloog en meer

2010-09-15T20:26:00.006+02:00

De afgelopen dagen ben ik bezig geweest met het einde van mijn verhaal. Niet dat het al helemaal klaar is (zeker niet), maar omdat ik ineens de behoefte voelde om de gevoelens van mijn hoofdpersonage aan het einde van het verhaal, te verkennen. En dat lukte vrij aardig, al zeg ik het zelf. Natuurlijk is het nog maar een eerste kladversie en er zal later nog wel wat aan gesleuteld moeten worden, maar het voelde op de een of andere manier toch bijzonder. Ik ga niet teveel details geven, want dan verraad ik een deel van de clou van het verhaal, maar de plaat hierboven maakt wel duidelijk waar de epiloog zich afspeelt.

O ja, nog wat nieuws over de skateboardende zoon: volgend weekend doet hij mee aan het Nederlands Kampioenschap in Nijmegen. Dat hoorde ik gisteravond tussen neus en lippen door. Dat weekend erop wordt er geskateboard in Praag (voor iets dat geen EK mag heten, maar het in mijn ogen wel is) en het weekend daarop zijn er in Deventer voorrondes voor iets, waarvan de finale schijnbaar in Zwitserland is. Zijn er nog sponsors in de zaal? U kunt zich melden via het reactieformulier :-)

Nazomeren is...

2010-09-11T12:38:00.004+02:00

een lekkere boswandeling maken met de hond en daarna in het zonnetje genieten van een cappuchino. Dit keer op het terras van restaurant de Merwelanden in de Hollandse Biesbosch. Nu weer aan de slag achter de PC, want er komt eindelijk schot in het verhaal (ik ben op de helft!!). Hopelijk regent het morgen, anders heb ik weer zin om het bos in te gaan (grapje).

Edit: het was echt een grapje, maar ik wordt vandaag kennelijk op mijn wenken bediend. De regen komt hier nu met bakken uit de hemel (en het is geen cappuchino) en dat maakt het schrijven een stuk aangenamer (raar, maar waar).

Iglo

2010-09-05T09:36:00.005+02:00

Gisteren waren we op bezoek bij vrienden die een bungalow hadden gehuurd in Chaam. Blijkt het bij aankomst helemaal geen bungalow te zijn, maar een iglo! Maar wat voor één? Ik heb vol bewondering staat kijken naar deze en de andere bouwsels in het park, sommige met open haard en bijzondere serres enz. Wat een geweldige vorm en ideaal ook voor een korte schrijfretraite voor 2/3 personen, want het is er heerlijk rustig en géén internet. Vandaag een veel minder rustige activiteit, maar daarmee niet minder leuk: Manuscripta in Amsterdam. De opening van het boekenseizoen, inclusief een minimeeting met verschillende mensen van het schrijversforum waar ik regelmatig uithang. Leuke dingen voor de boeg dus. Omdat ik gisteravond weer een versie van mijn manuscript naar de uitgever heb gestuurd en nu dus even een dagje vrijaf heb. Deze week wel weer verder want er moeten meters gemaakt worden. Daar zou zo'n iglohuisje later dit jaar nog wel eens goed bij van pas kunnen komen.

Heerlijk weekend

2010-08-29T20:17:00.004+02:00

Dit was dus een van die befaamde weekenden na de zomervakantie. Gezellig kletsen met mensen die je alweer een tijdje niet gezien hebt, felicitaties en cadeautjes vanwege verjaardagen van wéken geleden en verbazing over de groei en ontwikkeling van de (klein)kinders. Over de allerkleinste, die mij hier met opgeheven hoofd lachend aankijkt (nee, niet uitlacht) en over onze jongste zoon, die zich vandaag zelfs heeft gekwalificeerd voor de Europese kampioenschappen skateboarden in Praag! Tussen de bedrijven door ook mijn manuscript weer eens nagelopen, want dat is de laatste tijd flink uitgebreid naar bijna 50.000 woorden! Dat moet ook wel, want er zit weer een overleg met de uitgever aan te komen (over ruim drie weken). Ook dat is weer heel spannend, want in het nieuw toegevoegde stuk begint mijn hoofdpersonage aan een heel nieuwe episode in haar leven. Nu maar hopen dat dat in goede aarde gaat vallen.

La Rentrée

2010-08-21T11:10:00.003+02:00

Zo daar ben ik weer. Opgefrist na 3 weekjes Franse omgeving. Van het kaliber zoals hierboven, hoewel de eerlijkheid me gebied om te zeggen dat we voor het merendeel gewoon hebben geluierd: heerlijk niks doen op een terrasje, voor de voortent hangen, bij het zwembad zitten, de nieuwe glijbaan uitproberen, veel geschreven (uiteraard) en idem gegeten en gedronken. Voldoende reden om de weegschaal een tijdlang te mijden. En nu lekker uitgerust weer aan de slag (en verder schrijven).

Komen en gaan

2010-07-26T23:04:00.004+02:00

De afgelopen en komende dagen is het bij ons een 'komen en gaan' van kinderen (al dan niet met aanhang en kleinkinderen). De ene zoon komt met vrouw en kindertjes langs om even gedag te zeggen, vooruitlopend op de zomerse vakantietrek, dochter en schoonzoon komen hun lieve meid van 3 maanden laten zien, omdat ze juist níet op vakantie gaan (en ze daardoor nu alle tijd van de wereld hebben). Vandaag is met veel plezier ook onze jongste zoon in het vliegtuig gestapt om samen met een stel vrienden Barcelona in levende lijve te gaan bekijken en morgen vertrekt ook onze oudste met vriendin en uitklaptent in de richting van Zweden. En zelf zijn we ook aan het aftellen. Kortom, het is een komen en gaan, nog eventjes dan.

Op de helft

2010-07-20T23:26:00.005+02:00

Geen superspannend nieuws, maar toch een kleine mijlpaal. De teller passeerde vanavond de 40.000 woorden. Nog circa 10.000 woorden (20 A4) erbij (of meer natuurlijk) voor het volgende gesprek met de uitgever in september. Moet te doen zijn met de zomervakantie in het vooruitzicht, al komen de woorden op dit moment zeker niet vanzelf. Ik moest ineens denken aan de spreuk 'creativiteit is 99% transpiratie en 1% inspiratie'. Nou, die 1% inspiratie haal ik wel, en met de huidige temperaturen, die 99% transpiratie ook, maar dat als ik meng, dan krijg ik alleen maar slaap. Ik doe vast iets fout.

De geur van...

2010-07-15T21:41:00.003+02:00

lindebloesem hangt overal rond. Alsof de lange rij lindes langs de Merwede gezamenlijk hebben besloten hun 'geurklieren' open te zetten, als eerbetoon aan de bomen die gisteren sneuvelden tijdens de storm. Ik vind de geur van lindebloesem altijd heel lekker ruiken, vooral nu de regen de atmosfeer heeft schoongespoeld en de ergste warmte heeft verdreven. En het mooie is, ik hoef er niet eens de deur voor uit, want als ik het raam in mijn werkkamer openzet dan ruik ik het gewoon hier in huis, achter de PC, alwaar ik probeer eens even flink wat schrijfmeters te maken. Dat wil nog niet erg vlotten en ik weet ook wel waarom: ik ben eigenlijk te moe. Dat zal nog wel een erfenisje van de warmte zijn. Gelukkig nadert de vakantie met rasse schreden.

Goed nieuws

2010-07-10T10:49:00.003+02:00

Goed nieuws uit Den Haag. Ik kreeg net van de Alliance Française de la Haye bericht dat ik geslaagd ben voor het DALF examen C1. Samen met vriendin Ellen heb ik de limiet netjes gehaald en kan daardoor (theoretisch) worden toegelaten tot elke Franstalige universiteit ter wereld (met nadruk op theoretisch). Dat geeft de burger weer moed voor het vervolg van de studie, maar dat is pas van later zorg. Eerst moet Nederland nog even wereldkampioen worden en wil ik nog ca 10.000 woorden aan mijn manuscript toevoegen voor het volgende gesprek met de uitgever in september. Ik kruip weer achter de PC (maar wel met een smile van oor tot oor).

Onder de notenboom

2010-07-02T20:55:00.006+02:00

Lezers die mij al wat langer volgen weten dat ik mezelf één keer per jaar onderdompel in een warm schrijfbad met de exotisch klinkende naam Milonga. En dus stapte ik afgelopen zaterdag vol goede moed in mijn autootje en tufte via Antwerpen naar een piepklein gehuchtje vlakbij de Franse Ardennen. Eerlijk gezegd moest op de heenweg de spreekwoordelijke knop in mijn hoofd nog worden omgezet, maar toen we er eenmaal waren, borrelde de schrijfzin al snel omhoog. Er is niets zo inspirerend als een groep zwijgende mensen achter hun laptops. En dus heb ik in de schaduw van de notenboom twee dagen heerlijk aan het middendeel van mijn roman gewerkt, als die plek tenminste niet bezet werd gehouden door kletsende medeschrijvers. Het was jammer dat de tijd voorbij vloog, maar het was een hoopvol begin van het zomerschrijfseizoen zodat er over een tijdje weer veel te bespreken is met de uitgever.

Aftellen

2010-06-25T23:14:00.003+02:00

Oh, heerlijk. Het DALF-examen is achter de rug en het duurt nog minimaal drie weken voordat de uitslag bekend is (en telefonisch kan worden opgevraagd). Ik heb daarom de studieboeken met een voldaan gevoel terug in de kast gezet en ga zo mijn koffertje pakken voor een paar heerlijk luxe schrijfdagen voor de boeg in Milonga. Het aftellen kan beginnen. Morgenochtend vertrek ik richting Antwerpen om daar nog een medeMilongagangster (nee, geen gangster) op te halen, dan gaan de zonnebrillen op en het dakje open, en zijn we op weg naar Brussel en Charleroi. Hopelijk gooit het verkeer geen roet in het eten. Ik merk dat er nog wel een knop in mijn hoofd moet worden omgezet van zakelijk naar creatief schrijven, maar mocht het nodig zijn, dan is vast één oefening van Ing en Zjors voldoende om de lettersluizen open te zetten.

Alftal

2010-06-19T22:14:00.004+02:00

Net als de rest van Nederland zaten we vanmiddag met onze zoons en aanhang op de bank om Oranje aan te moedigen voor de strijd tegen de Japanners. Ondertussen vierden we ook Rons verjaardag (en vaderdag). Een gezellige middag met een huis vol kletsende en etende mensen. Door de matige wedstrijd kon iedereen, inclusief mascotte Alf, pas opgelucht ademhalen toen het eindsignaal had geklonken, maar het duurde even voordat Alf zijn diepzinnige blik weer had ingeruild voor een kwispelstaart.

Stokstijf stil

2010-06-13T20:15:00.007+02:00

Ik had me een paar dagen geleden al verbaasd over die grote witte strepen op de bladeren van de roos in de achtertuin, maar nog geen tijd gehad om nader op onderzoek uit te gaan. Sinds vanmiddag is duidelijk waar ze vandaan komen, want toen ik langsliep zag ik ineens een jonge merel ineengedoken en stokstijf stil op een tak zitten. Hij/zij knipperde zelfs niet eens met zijn ogen en je kon de gedachten van het jonge vogelbeest moeiteloos lezen: loop door, loop door, loop door, en dat deed ik dus ook. Maar vanavond had het kleine verenbolletje plotseling zin in lichaamsbeweging en fladderde dus zomaar via de tuindeur onze huiskamer binnen (met onze hond Alf in de achtervolging). Ik heb het staartloze jong voorzichtig met een doek gevangen en in een beschutte hoek van de tuin weer losgelaten. Nu maar hopen dat moeder merel haar kleintje weer kan vinden (en dat ze haar flatsen voortaan ergens anders dumpt).

Tijdgebrek

2010-06-06T13:31:00.005+02:00

Als jullie je soms afvragen waarom ik in mijn blogs van de laatste weken zo weinig te melden heb over de vorderingen aan mijn manuscript, dan staat hierboven het antwoord. Over 3 weken doe ik examen voor het officiële DALF-diploma (Diplôme Approfondi de Langue Française). En die tijd heb ik hard nodig om me goed voor te bereiden, want het niveau is behoorlijk pittig. Maar natuurlijk laten de hoofdpersonages uit mijn verhaal zich ondertussen niet zomaar in een rustig hoekje zetten en sputteren ze tegen door het aandragen van interessante plotwendingen. Zo dragen ze - overigens geheel terecht - bij aan mijn gevoel van algemeen tijdgebrek dat ook wel weer vermoeiend is. Ik paai ze daarom met de toezegging dat ik kort na het tentamen naar Milonga vertrek voor een heerlijke schrijfdriedaagse, waar ze weer mijn volle aandacht zullen krijgen in de aanloop naar de vakantie. Was het maar vast zover.

Vrolijke deuntjes

2010-05-30T13:51:00.003+02:00

Ik zit nog even na te puffen van een flinke schoonmaakactie. Zometeen staat de familie en andere visite voor de deur om de verjaardag van onze jongste zoon te vieren. De benjamin is 18 jaar geworden en dat moet natuurlijk gevierd worden. Gisteren heeft ie met vrienden zijn eigen feestje gevierd (tot vroeg vanochtend), maar hij loopt er verbazingwekkend monter bij. Kan ook bijna niet anders, want op de achtergrond klinken bijna continu vrolijke fluittonen van allerlei stoomboten op de rivier achter ons huis. Jammer dat deze zondag van Dordt in Stoom een beetje in het regenwater valt (anders hadden wij ook gezellig in de tuin kunnen zitten). Toch zorgen die stoomfluiten wel voor een feestelijke achtergrondgeluid. Het zou leuk zijn als ze straks ook nog 'lang zal ze leven' gaan fluiten, want mijn zus is vandaag jarig.

Geslaagde Pinksteren

2010-05-24T20:59:00.002+02:00

Ik weet niet hoe het jullie is vergaan, maar bij mij waren de Pinksterdagen zeer geslaagd. Niet in de laatste plaats door het mooie weer, maar ook doordat we veel gedaan hebben, en niets moest. We hebben een groot deel van de tuin een flinke schoonmaakbeurt gegeven (deze irissen zijn natuurlijk wel blijven staan), zodat er daarna plaats was voor een mooie nieuwe parasol en dito barbecue. Die laatste is natuurlijk vanavond feestelijk in gebruik genomen, vandaar dat ik nu met een veel te volle buik achter de PC zit. Gisteren had ik een date met twee collegaschrijvers uit de regio en dat heeft me veel goed gedaan. Door drukte op het werk en de concurrentie van de LOI, was ik de laatste weken veel te weinig echt met schrijven bezig geweest en dat ene gesprekje was voldoende om het vuurtje in mijn hoofd weer heerlijk op te porren. Vandaag heerlijk geluierd, gestudeerd én tussendoor nog met onze kleinkindjes naar de Kralingse Plas geweest. Ook heerlijk.

Gezakt

2010-05-20T19:57:00.003+02:00

Getver, ik heb de uitslag van mijn tentamen bij de LOI binnen: een 3! Precies hetzelfde cijfer als vorige keer, ook dat nog. Alsof je helemaal voor niks tot 's avonds laat met je neus in de boeken hebt gezeten. Ik heb er echt de balen van en het is ook niet echt een stimulans voor het volgende tentamen eind juni. Laat mij maar even mopperen, komt vast wel weer goed.

Spierpijn

2010-05-15T22:30:00.003+02:00

Oei, ik ben stijf. Dat krijg je ervan als je met te weinig training vooraf, gaat invallen bij een van de damesteams van de tenniscompetitie. Maar ondanks alles ... heb ik mijn potjes wel gewonnen. Jammer dat het zonnetje vandaag niet echt wilde meewerken, anders was het feest helemaal compleet geweest. Maar nu snak ik wel naar een lekkere massage met korianderolie (zie foto). Zou volgens Internet hét medicijn zijn tegen stijve spieren. Och, een dagje bijkomen, werkt ook. Ben ik maandag weer helemaal tiptop.

Nieuwkomer

2010-05-10T23:14:00.003+02:00

Zie hier de nieuwste aanwinst in de familie. Niet het jongetje natuurlijk. Dat is onze kleinzoon en die loopt alweer wat langer bij ons rond. Nee, het gaat om de bacterie op pootjes die hij in zijn handen houdt. Mag ik u even voorstellen aan Dane, de gladharige chihuahua van 8 weken, en broertje van Finn, de langharige, die nu zo'n 9 maanden zal zijn. Beide hondjes maken het huis van onze oudste zoon onveilig. Nu maar afwachten of Noor en Zweed ook nog eens hun intrede doen, dan is Scandinavië compleet.

La douce France (2)

2010-05-08T10:18:00.004+02:00

Zomaar een foto van een mooie bastide in Zuid-Frankrijk; Penne d'Agenais om precies te zijn. Daar waren we nog nooit eerder geweest (en dat is toch best bijzonder als je al 15 jaar in de regio rondslingert). Ondanks het sombere weer hebben we genoten van een lekkere crêpe en de mooie uitzichten vanuit dit hooggelegen ministadje. Voor de plaatselijke poezen niets nieuws onder de zon, maar voor ons dus wel. Sinds een paar dagen zijn we weer thuis. Heelhuids aangekomen, ondanks de natte sneeuwstorm onderweg in Midden-Frankrijk (het scheelde weinig of het vroor) en het leven van alledag is alweer begonnen. Ik kijk nu al uit naar augustus!

La douce France

2010-04-27T22:25:00.003+02:00

Na een klein weekje buffelen is nu eindelijk echt de meivakantie aangebroken. Morgenochtend vroeg vliegt Transavia mij weer naar Bergerac. Terug naar mijn mannetje (en de hond), naar de rust en de mooie natuur. En terug naar Toulouse waar ik as. donderdag met een vriendin zal gaan shoppen. Ik verheug me er nu al op, hoewel ik wel direct moest denken aan 30 april 2009, toen ik ook in Toulouse was en daar het bericht hoorde over het drama op Koninginnedag. Is dat werkelijk al weer een jaar geleden? Ongelofelijk wat gaat de tijd snel. Je kan er maar beter zoveel mogelijk van genieten. Dat gaan we dan ook met grote overgave doen. En schrijven! Erewoord!

Lang lang weekend

2010-04-22T21:46:00.002+02:00

Daar ben ik dan weer. Afgelopen vrijdag vertrok ik naar Zuid-Frankrijk waar een vriend zijn 60ste verjaardag vierde, maar in plaats van een gewoon lang weekend (vr t/m ma) werd het, dankzij de hulp van de bevriende vulkaan hierboven, een lekker lang lang weekend. Helaas lukte het me om na een paar telefoontjes naar het callcenter mee te mogen vliegen op de vlucht van afgelopen woensdag, maar die twee extra zonnige lentedagen - waren heerlijk. Gelukkig mag ik binnenkort weer voor een weekje terug. Om mijn man op te halen (en te schrijven natuurlijk).

Stamboom

2010-04-11T15:07:00.004+02:00

Zo, de stamboom staat! Na enkele mooie woorden van mijn trotse moeder en het voordragen van een gedicht namen de tientallen aanwezige familieleden de schop ter hand om de kuil dicht te gooien. De eik (van ca. 12 jaar) staat op een perfecte plaats in het bos, tegenover de plek waar heel vroeger het huis van mijn opa en oma heeft gestaan. Nu staat er nog wat dunne begroeiing omheen, maar die zal op de langere termijn gerooid worden om de familieboom tot volle wasdom te kunnen laten uitgroeien. Een mooie gedenkplek met een symbolische betekenis: want een 'Hollander' groeit dóór!

Het was trouwens schitterend weer en het leek wel of heel Nederland naar de bollenstreek was gekomen voor een boswandeling. En als je de omgeving bekijkt, dan geef ik ze geen ongelijk.

Beetje zen?

2010-04-09T20:05:00.003+02:00

Heeft u toevallig nog een portie zen over? Die kan ik op dit moment heel goed gebruiken. Het is weer lekker druk op mijn werk, ik moet nog een huiswerkopdracht inleveren bij de LOI, thuis heerst er examenstress en zo zijn er nog wel tien andere zaken die mijn aandacht vragen, laat staan dat ik aan schrijven toe kom. Hoewel het gelukkig bijna allemaal om leuke zaken gaat, is het op dit moment wel een beetje veel. Daarom zak ik vanavond op de bank voor mijn eigen zen-moment. Morgen weer een dag.

Voetjes

2010-04-04T15:56:00.002+02:00

De ooievaar is eindelijk geland en heeft een paar kersverse babyvoetjes op de wereld gezet. Ze zijn van Michelle, het dochtertje van mijn lieve stiefdochter en haar vriend. Pas na 42 weken vond Michelle het tijd om afscheid te nemen van het warme binnenste van haar moeder om het op eigen kracht te gaan proberen. Het was een heftige start, maar het gaat haar vast en zeker prima lukken. Als trotse opa en oma hebben we haar vanochtend met eigen ogen mogen bewonderen en het is een prachtig kindje.

Een boompje opzetten

2010-03-27T22:43:00.005+01:00

Op 10 april as. gaan we een boom planten. Op de plek in het bos waar ooit het huis van mijn opa en oma (aan mijn moederskant) heeft gestaan en van waaruit ze hun (grote) gezin zijn begonnen. Een levensechte stamboom dus, op een symbolische plek. Ter hunner nagedachtenis en natuurlijk alle andere familieleden die niet meer onder ons zijn. Over de soort boom hoefden we niet lang na te denken: een eik. Volgens de bomenhoroscoop staat de eik voor onafhankelijkheid, doorzettingsvermogen, gastvrijheid en moed. Allemaal eigenschappen waarover mijn grootouders waarschijnlijk nooit spraken (daar waren ze veels te bescheiden voor) maar die ze stuk voor stuk wel degelijk bezaten. Ik hoop dat de boom daar tot in lengte van jaren symbool voor zal blijven staan.

Noot: alle familieleden ontvangen binnenkort een uitnodiging. Hou je mailbox in de gaten of kijk op: www.familiehollander.nl.

Inspiratie

2010-03-24T22:27:00.003+01:00

Vanmiddag had ik een afspraak bij de uitgeverij en dat werd een heel fijn en inspirerend gesprek. Doordat ik vooraf een soort leesrapport had ontvangen, was ik ook een stuk minder zenuwachtig als de voorgaande keren. Kern van de boodschap is dat ik op de goede weg ben (fijn om te horen), maar ook dat er nog wel werk aan de winkel is. Nou, dat laatste klopt zeker, want ik ben nog niet op de helft en het kan altijd beter. Maar als het me lukt om in deze stijl het verhaal af te schrijven, dan ziet het ernaar uit dat het boek er inderdaad gaat komen! Geweldig toch? Ondertussen ga ik lekker aan de slag met het vervolg. Ik moet nog eens goed nadenken over een paar belevenissen van mijn hoofdpersoon. Gelukkig staat pas over 4 maanden het volgende gesprek gepland.

Bevoorrecht

2010-03-20T14:22:00.003+01:00

Zo voel ik me vandaag. Op de drempel naar de lente ben ik met mijn jongste zoon op pad geweest zodat hij zich kan oriënteren op zijn toekomst na de havo. Mijn oudste zoon komt over anderhalve week, na 4 maanden Curaçao, weer terug naar Nederland en even verderop in de familie maakt de ooievaar zich klaar om te landen. Ik heb volgende week weer een gesprek met een uitgever over mijn manuscript en wordt gesteund door een lieve man en familie, die van me houden en daarnaast heb ik een leuke baan met dito collega's en een paar goede vriendinnen. Na zo'n tekst heb ik vaak een 'maar', maar vandaag lekker niet. Het is bijna lente en ik voel me een bevoorrecht mens. Punt.

Gefeliciflapstaart

2010-03-13T18:02:00.002+01:00

Hoi, ik ben Alf en ik ben vandaag 5 jaar geworden. Mijn baasjes hebben daarom speciaal voor mij een nieuw speeltje gekocht. Niet schrikken hoor, het piept als ik er in bijt, maar maak je geen zorgen, dat heb ik er waarschijnlijk binnen een week uitgesloopt. De vorige keer lukte me dat namelijk ook. Gelukkig maar, want dat piepen begon me te irriteren.
Nou de groeten, eh, een poot van mij.
Alf

Opluchting

2010-03-07T20:21:00.004+01:00

Weer een klein stapje dichterbij. Vandaag heb ik een nieuwe versie van mijn manuscript naar de uitgeverij gestuurd, waar ik al langer contact mee heb. Een hele opluchting. Over 2 weken heb ik een vervolggesprek, en ik ben nu al benieuwd naar de reacties. Trouwe lezers van deze blog vragen wel eens: hoe ver ben je nu al? Dat lijkt een simpele vraag, maar dat is het niet, want hoe kan ik weten hoeveel bladzijden de rest van het verhaal gaat worden, zolang ik dat deel nog niet geschreven heb? Om er een slag naar te slaan: gevoelsmatig zit ik op eenderde, terwijl van de resterende tweederde een klein deel al geschreven is. Losse fragmenten die nog moeten worden samengevoegd. Maar we gaan vrolijk verder. Ik heb er zin in!

Oude muziek

2010-03-04T22:47:00.003+01:00

Wat doe je als schrijver als je hoofdpersonage muzikale aspiraties blijkt te hebben, maar je zelf niet bijzonder muzikaal bent (en je theoretische kennis ook niet best is)? Laat je je personage in het diepe vallen, met als gevolg dat je op een gegeven moment geen idee meer hebt of wat je schrijft klopt of niet? Of stuur je je personage terug naar de veilige kust? Als creator van het verhaal heb ik natuurlijk alle gelegenheid om de stembanden van mijn personage eens even lekker uit te rekken. Dan zingt ze vast snel een toontje lager en kan ik haar in een andere richting kneden. Ik kan ook afwachten waar dit allemaal op uitloopt en eerst eens een mailtje sturen naar een docent aan het conservatorium met de vraag om meer info. Dat laatste is het geworden. Nu maar afwachten wat er van komt. Schrappen kan altijd nog.

Langzaam maar gestaag

2010-02-25T23:19:00.002+01:00

Het vordert. Langzaam, maar gestaag groeit mijn verhaal. Het is boeiend om te merken dat het steeds meer body krijgt. Ik ben nu bezig met een scene die ik zelf erg bijzonder vind: eentje waarin de hoofdpersoon voor het eerst in haar leven getuige is van het pastelwonder. En die dus haar eigen ogen niet kan geloven als blijkt dat die geelgroene drap in staat is om stoffen felblauw te laten verkleuren. Best moeilijk om die pure verbazing over te brengen, maar de eerste versie staat erop. Op naar de volgende scene.

Realisme in optima forma

2010-02-21T17:26:00.003+01:00

Zo, net thuis. Ik ben met mijn ouders naar de expositie van de schilder Henk Helmantel geweest in Slot Zeist. In één woord: fantastisch. Een bevlogen kunstenaar die zijn best doet om de realiteit in al zijn finesses te vangen in zijn schilderijen. Kerkinterieurs en stillevens om stil van te worden. Zo mooi van compositie, kleurgebruik en contrast. Realisme in optima forma. Ik krijg altijd de kriebels als ik schilderijen van een ander bekijk; zal ik ook de verf en penselen weer uit de kast trekken? Nee, ik doe het niet. Ik wil nu eerst schrijven. De realiteit (van toen) vangen in mijn woorden.

Meer info over de expositie (verlengd tot en met 5 april 2010): www.henkhelmantel.nl en www.slotzeist.nl. Het copyright op het werk hierboven (Jian - Groot bronzen watervast ca. 600 v. Chr. (collectie Shanghai Museum)) berust uiteraard geheel bij Henk Helmantel.

Angsthaas

2010-02-20T10:47:00.003+01:00

Soms heb ik er last van: van angsthazerij. Van niet dóór durven schrijven. Uit angst dat de woorden niet zó op het scherm en papier komen als ik zelf wil. Dat ik de personages liever in mijn hoofd laat ronddwarrelen in plaats van hun belevenissen op te schrijven, omdat ze daar altijd perfecter zijn dan het resultaat op papier. Maar ja, daar schiet ik dus niets mee op. Want tegelijkertijd wil ik het verhaal uít mijn hoofd en op papier hebben. Dus geef ik mezelf een schop onder mijn kont. Hup, schrijven, angsthaas!

Weekend

2010-02-12T15:55:00.002+01:00

Heerlijk, het weekend is begonnen. Ik ga vanmiddag eerst lekker mijn jongste op pad om een open dag te bezoeken en kruip daarna de komende twee dagen zoveel mogelijk achter de PC om weer eens flink op te schieten met mijn manuscript. Tot later.

Halfvol

2010-02-05T19:43:00.005+01:00

Ik blijf eigenwijs volhouden: het glas is halfvol (en dus niet halfleeg). Maar ik ben blij dat het weekend is en dat ik een bijzonder chaotische en drukke week achter me kan laten. Net de uitslag van Vertaler Frans 1 binnen gekregen: een 7 voor Frans-Nederlands en een 3 voor Nederlands-Frans. De helft van het certificaat is dus binnen, maar de andere helft helaas niet (zou die in de onderste helft van dat glas zitten?). Dat wordt herkansen op 1 april (geen grapje) en de rest van mijn rooster omgooien. Eigenlijk vind ik dat niet zo erg, want dan bouw ik direct weer meer ruimte in om te schrijven. Dat is er tot mijn frustratie afgelopen week enorm bij ingeschoten. Daarom neem ik dit weekend alvast een voorschotje op mijn nieuwe privé-rooster met op zaterdag een SOL-bijeenkomst in Haarlem en een welverdiende schrijfdag op zondag. Zie je wel, het glas is echt halfvol!

Mooi

2010-02-03T20:42:00.005+01:00

Hierboven een foto van enkele gebrandschilderde ramen van de kathedraal van Amiens. Deze grootste gotische kathedraal van Frankrijk in de hoofdstad van het departement Picardië staat hoog op mijn verlanglijst om eens in 'levende lijve' te gaan bekijken, want zo'n immens bouwwerk beleef je niet vanaf een fotootje (het bouwwerk staat zelfs op de beroemde erfgoedlijst van UNESCO). Mijn speciale belangstelling gaat uit naar de ramen, want zoals ik in eerdere blogberichten al eens schreef, valt daaruit af te leiden dat de kleur blauw in die tijd steeds belangrijker werd, terwijl in de vroege Middeleeuwen alleen rood, wit en zwart gezien werden als kleuren van prestige (met groen of geel maakte je geen indruk, laat staan met grijs of bruin). Blauw raakte 'in de mode' bij het hof en de adel en dat vond men in Amiens helemaal niet erg, want net als de Lauragais, was Picardië één van de regio's in Frankrijk waar volop wede werd geteeld. Het schijnt dat enkele rijke wedehandelaars flink hebben meebetaald aan de fabricage van deze ramen en dat als dank daarvoor ergens in het ontwerp hun familiewapens werden verstopt. Geen idee of dat echt waar is. Op de foto is dat in elk geval niet te zien, maar het is één van de redenen om in de aanstaande meivakantie de kathedraal in het echt te gaan bezoeken. Ik hou u op de hoogte.

Spirograph

2010-01-22T18:36:00.003+01:00

Daar deed deze figuur me direct aan denken. Ik herinner me nog goed dat ik als klein meisje gek was op dit speelgoed. Uren kon ik ermee zoet zijn. Cirkel na cirkel vulde mijn tekenvel en ik was supertrots als het me lukte om zonder uit te schieten een figuur helemaal af te maken. Het was ook spannend om dat je vooraf niet precies wist hoe de figuur zou worden, want dat werd bepaald door het formaat van de ringen die je gebruikte (en die lagen natuurlijk altijd kris-kras door elkaar). Ik weet zeker dat als ik een doos Spirograph in huis zou hebben, ik het zo weer opnieuw zou proberen. Gewoon voor de lol.

Gruwelijke schoonheid

2010-01-18T23:26:00.003+01:00

Elk uur gaan in de astronomische klok van het oude raadhuis in Praag twee kleine deurtjes open en komt Christus met zijn apostelen tevoorschijn. Het is alweer een paar jaar geleden dat ik in Praag was en dit wonder van Middeleeuwse techniek bewonderde, maar ik kwam de foto tegen op internet en was meteen weer getroffen door de aanblik. Aan de zijkant staan twee figuren met hun hoofd te schudden. Een draagt een beurs (hebzucht) en de ander kijkt naar zichzelf in een spiegel (ijdelheid). Aan de rechterkant staan een Turk met een tulband en een gierigaard. Dan luidt het skelet van de Dood de klok met zijn ene hand, terwijl hij met zijn andere een zandloper (vergankelijkheid) vasthoudt. Hij knikt, alsof je laatste uur geslagen heeft… en aan het einde van dit spannende tafereel kraait een gouden haan. Volgens de legende was dat het signaal om de trotse klokkenmaker de ogen uit te steken, zodat hij nooit meer een vergelijkbare klok kon maken. Inderdaad, een gruwelijke schoonheid dus.

Aartsvijand

2010-01-15T00:28:00.002+01:00

Als je je verdiept in de geschiedenis van de kleur blauw, dan kom je soms verrassende dingen tegen. Europa maakte voor het eerst serieus kennis met indigo na de ontdekkingsreizen in de 15e eeuw. Aanvankelijk bestonden het exotische indigo en het europese wede vreedzaam naast elkaar, waarbij indigo kunstenaars van blauwe verf voorzag, terwijl wede zijn werk deed in het ateliers van de textielververs. Maar toen die laatsten ook indigo wilden gaan gebruiken, werd het menes. De kleuren werden elkaars aartsvijanden en in regio's waar veel geld werd verdiend met de handel in wede, kwam op het gebruik van indigo zelfs de doodstraf te staan! Blauw met een zwart randje, dus. Wordt vervolgd.

Update

2010-01-09T20:08:00.004+01:00

Helaas blijft onze droomplek (zie mijn blogs uit augustus en september 2009) voorlopig een plek om van te dromen. We ontvingen van de Franse verkoper een mail dat het CU (Certificat d'Urbanisme) op de grond definitief niet wordt verlengd. En zonder CU geen bouwvergunning en dus ook geen eigen plekje op een berg in een mooi houten chalet; althans niet op díe berg. We zoeken 'geduldig' verder, maar jammer blijft het. Verder nog even een schrijfupdate. Ik ben met veel energie begonnen aan een nieuw hoofdstuk in mijn manuscript. Het verhaal van Sophie draait daarmee langzaam in een andere richting. Welke dat is, blijft voorlopig nog in nevelen gehuld. Dat komt later nog wel een keer aan bod. Oh ja, ik ben lichtelijk ontkreukt, maar nog niet gestreken.

Ontkreuken

2010-01-04T22:26:00.003+01:00

Nou ja, een klein beetje dan. Sinds een week of wat zit mijn nek een beetje in de kreukels (zo voelt het in elk geval). Daarom heb ik vandaag toch maar eens een bezoekje aan de fysio gebracht. Die heeft er met haar volle gewicht op gehangen en dus voelt het nu een stuk beter, ahum. Natuurlijk oefeningen meegekregen en adviezen voor een goede houding achter de PC (niet ín je beeldscherm kruipen). Hopelijk lukt het om binnen korte tijd weer te ontkreuken, want dat zeurderige gevoel belemmert me wel een beetje bij het schrijven. Terwijl het net zo lekker ging. Nou ja, het jaar duurt nog lang en het is nog maar net begonnen.

Knallend uiteinde

2009-12-31T17:24:00.004+01:00

Goh, alweer een blogjaar ten einde. Ik vind het nog steeds leuk om jullie al bloggend op de hoogte te houden van alle belevenissen rondom mijn roman in wording met af en toe een zijsprongetje naar links of naar rechts. Wat dat betreft is 2009 een bijzonder jaar geworden. Het jaar waarin mijn verhaal definitief vorm kreeg en er zelfs al voordat het af is, interesse van een uitgever. Dat is natuurlijk geweldig. Maar helaas kende 2009 ook minder leuke kanten, mensen werden ziek en sommigen gingen zelfs dood. Het leven kan heel hard zijn, maar gelukkig overheersen voor mij persoonlijk dit jaar de goede dingen. Ons gezin is het jaar weer goed doorgekomen en ik verheug me nu al op 2010, het jaar waarin ik mijn manuscript hoop af te ronden en nog heel veel andere mooie dingen wil doen. Voor mezelf, maar ook voor anderen, want hoop doet leven, en daarom wens ik jullie allemaal een hoopvol 2010 toe.

Kerstengeltje

2009-12-26T11:57:00.003+01:00

Ik heb deze kerst een engeltje op mijn schouder zitten. Zo voel ik me in elk geval nadat ik afgelopen donderdag een tweede gesprek had over mijn manuscript. De uitgeefster (en een meelezer) waren helemaal enthousiast over de wijzigingen die ik sinds het eerste gesprek in het verhaal had aangebracht, en over de eerste twee hoofdstukken. En terwijl ik me had ingesteld op het bespreken van mogelijke kritiekpunten, was de boodschap er vooral één van: ga door, schrijf door, je kunt het! Ik werd er gewoon een beetje verlegen van, maar het gaf me ook een enorme kick. Sindsdien zit dat engeltje dus daar en het kijkt vanaf mijn schouder mee naar het scherm van mijn laptop terwijl ik verder schrijf. Dat boek gaat er gewoon komen!

Carmina Burana

2009-12-24T00:25:00.004+01:00

In een opwelling heb ik een cd gekocht bij het Kruidvat voor de enorme prijs van 2,99 euro. Volgens mij was het vooral de titel (Carmina Burana), die me intrigeerde. Thuisgekomen toch even gegoogeled en natuurlijk kwam er al snel een Youtubefragment voorbij. Hoe verbaasd kan je dan zijn als blijkt dat je het openingsnummer al heel vaak gehoord hebt? Kippenvel! Ik heb de cd direct helemaal afgeluisterd (en heel hard meegezongen). Het is dus een niet-middeleeuwse compositie van Carl Orff (1895-1981), geïnspireerd op een aantal liederen uit de Carmina Burana, een middeleeuws manuscript. Het centrale thema van de Carmina Burana is het rad van fortuin: Soms heb je geluk, maar de dag erna kan je alweer helemaal in de put zitten. Het is daarom belangrijk volop te genieten van de momenten van intens geluk, want het duurt vaak maar even.

Voor de nieuwsgierigen, hier de link naar een Youtubefilmpje: http://www.youtube.com/watch?v=0t4ei1khHPI

Sneeuwbuien

2009-12-19T14:00:00.004+01:00

Grappig om te merken hoe de situatie hier, indirect van invloed is op mijn verhaal. Zo is het sinds gisteren het winterweer in Nederland, ook in Toulouse ineens gaan sneeuwen. Nou is dat anno 2009 niet eens gelogen, want het heeft er de afgelopen dagen inderdaad gesneeuwd, maar de oplettende lezer weet dan mijn verhaal zich afspeelt in de 16e eeuw. Gelukkig bestond Météo France toen nog niet en kan ik er lustig op los fantaseren.

Glühwein und Kölsch

2009-12-14T21:03:00.003+01:00

Afgelopen weekend minder geschreven dan gedacht. Reden: een gezellig weekendje kerstmarktshoppen bij vrienden van ons in Keulen. Nu moet je weten dat deze mooie Domstad niet één, maar wel zeven verschillende kerstmarkten kent (variërend tussen groots en massaal tot heel schattig intiem), maar mijn voeten zijn blij dat we die niet allemaal hebben kunnen bezichtigen, dan is er altijd weer een reden om nog een keertje terug te komen. Je kon op sommige plekken over de hoofden van de toeristen lopen en dan is er maar één oplossing: een terugtrekkende beweging richting een of andere Kneipe. Voor ein Glühwein oder ein Kölsch, al naar gelang de wensen, of voor allebei natuurlijk. Proost!

Wanen

2009-12-10T21:48:00.003+01:00

Nee, wees maar niet ongerust. Ik heb er geen last van, van wanen, maar één van de hoofdpersonages in mijn boek wel. Ik probeer me daarom voor te stellen hoe dat is. Dingen horen en zien die er helemaal niet zijn. Je daardoor misschien wel continue angstig en opgejaagd voelen en er niks tegen kunnen doen. Lijkt me vreselijk. Ik krijg ineens medelijden met mijn personage. Waarom doe ik hem dit aan? Het is bewezen: schrijvers kunnen heel wreed zijn.

Sinterklaasje

2009-12-05T13:26:00.004+01:00

Vanochtend al vroeg aan het schrijven gegaan en daarna even de stad in voor de laatste sinterklaasinkopen. Dit jaar vieren we 5 december voor het eerst als 'opa en oma' en dat is toch wel even wennen, maar ik ben heel benieuwd naar die nieuwsgierige kindergezichtjes als de goede Sint toch weer langsgekomen is. Wordt vervolgd...
En gezellig werd het. Met een echte Piet, veel cadeautjes, de onvermijdelijke chocoladeletters, rode kinderwangetjes van de spanning (en de slaap) en twee tevreden ouders. En niet te vergeten een opa en oma die hun vuurdoop met veel plezier doorstaan hebben. Dankjewel Sinterklaas.